The Rain S1: Kρατήστε καμιά ομπρέλα καλού κακού


Η σειρά “The Rain” είναι η νέα post-apocalyptic σειρά του Netflix που μας έρχεται από την Δανία. Μια θανατηφόρα βροχή πέφτει μια ωραία μέρα και σκοτώνει σχεδόν τους πάντες . Η σειρά εστιάζει στην Σιμόνε και τον αδερφό της, τον Ράσμους, όπου κατάφεραν να επιζήσουν κι έζησαν για έξι χρόνια σε καταφύγιο και τελικά αναγκάζονται να βγουν έξω και να αντιμετωπίσουν τη νέα πραγματικότητα μετά την βροχή.

Η πρώτη αίσθηση που έχεις όταν ξεκινάς τη σειρά είναι ότι είναι πολύ καλογυρισμένη και με πολύ καλή σκηνοθεσία κι αυτό κρατάει μέχρι το τέλος. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι έπεσε πολύ χρήμα και πολλή προσοχή στη δημιουργία των σκηνικών και του κόσμου μετά τη θανατηφόρα βροχή. Αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο για τους ηθοποιούς… Δε μου φαίνεται ότι το τμήμα του casting έψαξε και πολύ για να τους βρει, βασικά μάλλον αδιαφόρησαν σε αυτό το κομμάτι, καθώς σχεδόν όλοι είναι άνευροι, φαίνεται ότι δεν το έχουν με την υποκριτική, μάλιστα στο πρώτο επεισόδιο μου φάνηκε ότι οι μισοί δεν είχαν σταθεί ξανά μπροστά από την κάμερα πριν από εκείνη τη στιγμή! Μέχρι να φτάσεις στα μισά της σεζόν τους συνηθίζεις σχεδόν όλους, εκτός από έναν δύο, αλλά αυτή η αίσθηση του cringey λόγω των υποτονικών ερμηνειών παραμένει μέχρι το τέλος και δυστυχώς δεν βοηθάει και τόσο στην ομαλή θέαση των επεισοδίων.

Η πρώτη σεζόν αποτελείται από 8 επεισόδια διαρκείας 35 με 45 λεπτών περίπου, κάτι ασυνήθιστο για παραγωγή του Netflix που μας έχει συνηθίσει στα 60λεπτά επεισόδια, αλλά μάλλον ήξεραν τι έκαναν γιατί πραγματικά δεν χρειάζονταν να είχαν μεγαλύτερη διάρκεια. Η υπόθεση δεν είναι δα και πρωτότυπη, λίγο πολύ θα τα έχεις δει όλα αυτά κάπου αλλού, αλλά σε κρατάει με μια αγωνία μέχρι το τέλος. Τα τρία πρώτα επεισόδια ήταν αρκετά εισαγωγικά, στα επόμενα δυο επεισόδια πέφτουν οι ρυθμοί τόσο πολύ σε σημείο που αρχίζεις να αναρωτιέσαι πως γίνεται αυτό σε μια σεζόν 8 επεισοδίων και θα μπορούσες να τα προσπεράσεις πολύ άνετα, αλλά ξαφνικά, βάζει για τα καλά μπρος από το έκτο επεισόδιο και δεν σταματάει ούτε λεπτό μέχρι το τέλος κι αυτό ουσιαστικά έσωσε κάπως τη σειρά για μένα.

Πώς μου φάνηκε η σειρά συνολικά; Ξέρεις αυτήν την αίσθηση που έχεις όταν πας να πάρεις χύμα παγωτό, ξέρεις ότι περιμένεις με λαχτάρα να το φας, αλλά μπαίνεις σε μεγάλο δίλημμα για το ποια γεύση ανάμεσα στις δέκα να διαλέξεις για την δεύτερη μπάλα που θα πάρεις και να ταιριάζει γευστικά με την πρώτη μπάλα που πήρες; Ε, έτσι ένιωσα κι εγώ στο τέλος, ξέρω ότι περιμένω με αγωνία για τη δεύτερη σεζόν με αυτό το τέλος, αλλά είμαι σε αμφιταλάντευση για το αν μου άρεσε τελικά η πρώτη σεζόν ή όχι. Γιατί η πρώτη μπάλα που πήρα ήταν ακριβώς αυτή που ήθελα, αυτή που περίμενα, αλλά υπάρχει αυτό το αλλά, θα μπορούσαν να κάνουν αυτό ή το άλλο καλύτερα, κυρίως να είχε καλύτερο casting και λίγο πιο δυνατό σενάριο. Oh well, να μη σας κουράζω άλλο, σας αφήνω τώρα, λιώνει το παγωτό μου!



ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ