Η Λιμβουργία (Λίμπουργκ) είναι μία ολλανδική επαρχία, με πρωτεύουσα το Μάαστριχτ, που συνορεύει με το Βέλγιο και τη Γερμανία, στα νοτιοανατολικά της χώρας.

Μία καταπράσινη επαρχία,με δάση να καλύπτουν μεγάλο μέρος του εδάφους της και λόγω της φυσικής ομορφιάς της θα λέγαμε ότι δεν χαρακτηρίζεται άδικα ως ένας επίγειος παράδεισος. Αυτός είναι ο κολακευτικός τίτλος που της έχουν αποδώσει, γιατί υπάρχει και άλλος, που ακούει στο όνομα Κολομβία του έκστασι. Μιας και πρόκειται για το σημείο του πλανήτη που παρασκευάζεται το περισσότερο έκστασι στον κόσμο. Όταν λέμε το περισσότερο, εννοούμε καμιά 500αριά εκατομμύρια χάπια το χρόνο, αξίας άνω των 2 δις. Not bad…

Με τις παραπάνω πληροφορίες- συν κάποιες εικόνες μίξης συναισθημάτων- ξεκινάει το undercover,για να μας βάλει απευθείας στο κλίμα. Μια σειρά 10 επεισοδίων που μας έρχεται από Ολλανδία και Βέλγιο και πρόκειται για αληθινή ιστορία. Τα ονόματα είναι φανταστικά βεβαίως βεβαίως,ενώ κάποιες καταστάσεις έχουν τροποποιηθεί. Το σίγουρο πάντως είναι ότι απ’τη μία έχουμε τον Fery Bouman, μεγαλέμπορο έκστασι, που αράζει σε ένα κάμπινγκ στα σύνορα Ολλανδίας-Βελγίου και από την άλλη ένα ζευγάρι μυστικών πρακτόρων που πλησιάζει αυτόν και την γυναίκα του, με σκοπό προφανώς να τον ξεσκεπάσει.

Η ιστορία εξελίσσεται σχετικά αργά, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα περίπου της σειράς, αλλά όσο παράξενο κι αν ακούγεται, δεν σε αφήνει να βαρεθείς. Καταρχήν είναι ένα “γήινο” κατασκοπευτικό δράμα, στο οποίο δεν θα δεις τις αμερικάνικές φανφάρες που έχεις συνηθίσει να βλέπεις σε αντίστοιχης θεματολογίας ταινίες ή σειρές, κι αυτό είναι ένα μεγάλο credit για Ολλανδούς και Βέλγους. Δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει με ανούσιες καταστάσεις και σκηνές, σου δίνει απλά το ουσιαστικό κομμάτι όλης αυτής της ιστορίας και αυτό είναι που το κάνει να κερδίσει το σεβασμό σου και να φτάσεις να πεις ότι “ναι,αυτό που βλέπω είναι τίμιο”.

Το ίδιο ισχύει και για τους χαρακτήρες,απλοί φυσιολογικοί άνθρωποι, έτσι μας τους παρουσιάζουν. Ούτε badass-ιλίκια, ούτε thug life καταστάσεις (με την κακή έννοια), εν ολίγοις ένα μεγάλο όχι στην υπερβολή. Όχι στο ανούσιο κυνηγητό,όχι στο πιστολίδι και ναι στις ερμηνείες ανθρώπων της διπλανής πόρτας.Όλο αυτό είναι σημαντικό και στα δικά μου μάτια μεγάλη μαγκιά, γιατί εφόσον δεν υπήρχε το ελεύθερο να μεταφέρουν αυτούσια την ιστορία και έπρεπε να προσαρμόσουν τα γεγονότα,είχαν την ευκαιρία (;) να ξεφύγουν σεναριακά, αλλά δεν το κάνανε. Προτίμησαν αυτή τη γήινη προσέγγιση και δεν παρέκκλιναν από αυτή σε κανένα σημείο της σειράς.

Δε παρέκκλιναν ούτε στα σημεία που το story έτεινε να πάρει μια καταθλιπτική τροπή που σου δημιουργούσε μια ας το πούμε αποστροφή.Όλο αυτό κυρίως όσον αφορά το δραματικό κομμάτι,που και σε αυτό παίρνει καλό βαθμό η σειρά. Στοιχεία για το “ποιόν” των χαρακτήρων, ως προσωπικότητες, που τους γνωρίζουμε μέχρι το τέλος της σειράς, καθότι οι ανατροπές όσον αφορά το “μέσα” τους,είναι τεράστιες, σε κάποιους από αυτούς.

Θα σταματήσω κάπου εδώ, επειδή έχω καταλάβει ότι λίγοι έχουν δει τη σειρά, οπότε δεν θέλω να μπω πιο βαθιά σε αυτή. Θα πω μόνο ότι αν θέλετε να δείτε κάτι ρεαλιστικό σε αυτή την κατηγορία σειράς, να δείτε το undercover.

8/10 στην τίμια προσπάθεια Ολλανδών και Βέλγων.

 

Για να διαβάσετε περισσότερα review από τον Γιώργο Σταμπουλή πατήστε ΕΔΩ!

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ!

Δείτε Ακόμα