The Umbrella Academy: Μια νέα οπτική στους σούπερ ήρωες


Στα ομαδικά σπορ, υπάρχουν δύο κατηγορίες θεατών. Αυτοί που τους αποκαλούμε οπαδούς,οι οποίοι ακολουθούν πιστά και ενδεχομένως “τυφλά” την ομάδα τους και αυτοί που τους αποκαλούμε φιλάθλους. Οι τελευταίοι είναι πιο αποστασιοποιημένοι,σε ότι έχει να κάνει με το οπαδικό κομμάτι, δίνουν δηλαδή συνήθως προτεραιότητα στο καλό θέαμα και ίσως να είναι πιο αντικειμενικοί με αυτό που βλέπουν.

Αν μπορούσαμε να πάρουμε τον όρο οπαδός και να τον περάσουμε στο χώρο της τηλεόρασης, ποια κατηγορία θεατών θα ονομάζετε οπαδούς; Οι πρώτοι που μου έρχονται στο μυαλό είναι αυτοί των σουπερ-ηρωικών σειρών ή ταινιών αν θέλετε (marvel,dc κλπ). Προφανώς και δεν το αναφέρω με την κακή έννοια και προφανώς δεν θα σταθώ σε αυτούς,γιατί τους θεωρώ οπαδούς, χωρίς ξαναλέω αυτό να θεωρείται κακό.

Θα αναφερθώ στους πιο αποστασιοποιημένους και θα κάνω την εξής ερώτηση. Ρε παιδιά δεν βαρεθήκατε; Δεν βαρεθήκατε αυτά τα δύο σύμπαντα και όλη αυτή την “παρέλαση” σούπερ ηρώων στις οθόνες μας, είτε τους βλέπετε σε ταινίες,είτε πολύ περισσότερο σε σειρές; Δεν βαρεθήκατε όλα αυτά τα τετριμμένα, με τον ήρωα μας, τις ικανοτητές του και έναν ξεκάθαρο villain απέναντι του, σε πρώτο πλάνο;

Το Umbrella Academy λοιπόν, έρχεται να κάνει ακριβώς αυτό το πράγμα. Μια αλλαγή στην κουλτούρα των σούπερ-ηρωικών σειρών, μια πιο γήινη-αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η λέξη, μιας και μιλάμε για τέτοιου είδους σειρά- προσέγγιση στους ήρωες και μία αναθεώρηση του όρου villain.

Η σειρά αποτελείται απο δέκα επεισόδια της μιας ώρας. Διάβασα πολλά σχόλια, ότι είναι αργή (ειδικά στα πρώτα τρία επεισόδια) και ότι “καίει” παραπάνω τηλεοπτικό χρόνο, απ’ ότι χρειάζεται. Προσωπικά, έχω την ακριβώς αντίθετη άποψη. Παίρνει ακριβώς όσο χρόνο της χρειάζεται για να ξεδιπλώσει τους χαρακτήρες της. Μας δίνει χρόνο να τους γνωρίσουμε, να μάθουμε το παρόν και το παρελθόν τους, να καταλάβουμε τα ψυχολογικά τους, να δουμε τέλος πάντων γιατί… τρώγονται με τα άντερα τους.

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ: Ποιο ήταν το αγαπημένο σας… παιδί στη σειρά;

Δίνει τεράστια βάση στο παρελθόν, κι αυτός είναι ο λόγος που σε κάποια φάση, κυρίως προς το τέλος της σειράς, νιώθεις ότι έχεις ένα ολοκληρωμένο “πακέτο” στα χέρια σου, σε ότι έχει να κάνει με τους χαρακτήρες. Τους πιάνει πότε ξεχωριστά και πότε όχι, τους “δένει” αργά μεν αλλά σταθερά και κεντάει το προφίλ τους, καλύτερα και απο τα πουλόβερ των γιαγιάδων μας.

Η δράση είναι τόση όση. Δεν χρειάζεσαι παραπάνω,όταν απο τα πρώτα τρία επεισόδια έχεις καταλάβει περί τίνος πρόκειται και το αποδέχεσαι. Διότι, αν στη συνέχεια άλλαζε κατεύθυνση και γινόταν για παράδειγμα titans (no offense), θα ήταν μιά σειρά που δε σέβεται τον εαυτό της. Αντίθετα “χτίστηκε ” με απόλυτο σεβασμό σε αυτό που ήθελαν να μας δώσουν. Δηλαδή ένα στόρι που σε πρώτο πλάνο έχει τους ήρωες μας ως ανθρώπους, ως προσωπικότητες που θες να τις γνωρίσεις όλο και πιο βαθιά, ως οικογένεια και ως αδέρφια που είτε ειναι 10 χρονών, είτε 25 θα αρπαχτούν το ίδιο. Και όχι ένα στόρι που δίνει βάση στην εξάσκηση και την ανάπτυξη των ικανοτήτων και στο κυνηγητό μεταξύ ήρωα και κακού.

Σεναριακά τόσο καλογραμμένο, που ακόμη κι αν έκανες προσπάθεια, από πείσμα ρε παιδί μου, να βρεις έστω μιά τρύπα, δεν θα τα κατάφερνες. Με τόσα μπρος-πίσω, λες “δε μπορεί,κάπου θα χαθεί η μπάλα”. Φευ, η μπάλα ήταν πάντα στα πόδια τους και την κρατούσαν με επιδεξιότητα. Όλα δένουν υπέροχα μεταξύ τους, όπως ακριβώς δένει η αριστουργηματική μουσική, είτε πρόκειται για action σκηνές, είτε δράματος, είτε χαζομάρας.

 

Πραγματικά, είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που παρακολουθώ μια τόσο καλογραμμένη και καλοσκηνοθετημένη σειρά, όπου η μουσική κλέβει την παράσταση από οτιδήποτε άλλο. Κι αυτό από μόνο του είναι τεράστιο επίτευγμα. Γιατί αν μειονεκτούσε σε άλλες κατηγορίες, θα έλεγες “ΟΚ” , αλλά η μουσική σε συνεπαίρνει χωρίς να μειονεκτεί πουθενά αλλού.

Όπως φυσικά δεν μειονεκτούσε ούτε και σε θέμα ερμηνειών. Ποιόν να πιάσω και ποιόν να αφήσω. Βασικά ποιόν να αφήσω ξέρω. Θα αφήσω εκτός τον Tom Hopper (Luther), τον οποίο προτιμώ να τον θυμάμαι στην εξαιρετική ερμηνεία του στο Black Sails και όχι για το Umbrella. Προσωπικά τον βρήκα πολύ “λίγο” στον ρόλο και ειδικά σε στιγμή πραγματικού δράματος, μου φάνηκε και αστείος. Βγάζω απ’έξω και την Emmy Raver-Lampman (Allison), που μου πέρασε ως παγερά αδιάφορη, χωρίς να είναι κακή ωστόσο.

Απο κει και πέρα ολοι ήταν εξαιρετικοί,αλλά για μένα ένας έκανε την διαφορά, ο πιτσιρικάς (Aidan Gallagher ή No 5). Έβλεπες ένα πιτσιρίκι 15 χρονών να παίζει σαν μπαρουτοκαπνισμένος 50άρης ηθοποιός. Απίστευτη ομιλία και έκφραση εκεί που χρειαζόταν να ειναι μεγάλος,απίστευτη κίνηση εκεί που χρειαζόταν να είναι 10χρονο. Ξεκάθαρα ο σταρ της σειράς,πάνω και από τον Robert Sheehan(Klaus) για μένα,που ωστόσο ήταν επικός. Όπως επική ήταν και η Ellen Page (Vanya), αλλά και η αριστοκρατική Kate Walsh.

Εν κατακλείδι, γιατί να δεις το Umbrella Academy; Καταρχήν, το βασικότερο, γιατί προσεγγίζει διαφορετικά το είδος αυτών των σειρών. Κατά δεύτερον, γιατί δεν υπάρχει σειρά που να “κουμπώνει” τόσο καλή μουσική στις σκηνές της. Τρίτον, ερμηνείες και τέταρτον επειδή συναγωνίζεται για πλάκα τις famous σειρές της marvel και ειδικά της dc.

Θα στείλω ένα 8/10 και θα πω και ένα ευχαριστώ που μου δώσατε κατι διαφορετικό.

 



ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published.

  1. Νικόλας χαζομπαμπας Λίθος 11/03/2019

    Τα σπάει η σειρά

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ