Στις αρχές του 20ου αιώνα, χρησιμοποιούσαν καναρίνια στα ανθρακωρυχεία για να εντοπίζουν μονοξείδιο του άνθρακα και να προφυλάξουν τις ζωές των εργατών. 

Αυτή η αναλογία έχει χρησιμοποιηθεί για να εξηγήσει πως οι καλλιτέχνες είναι άτομα υπερευαίσθητα που αντιλαμβάνονται, όπως τα καναρίνια στα ανθρακωρυχεία, όσα είναι να ακολουθήσουν. Πολύ πριν έχει οποιοσδήποτε άλλος έστω την υποψία για ό,τι είναι να έρθει. 

Σαν την περίπτωση του Armistead Maupin που μίλησε πρώτος το 1976 για τολμηρές ιστορίες που χρειαζόταν να ειπωθούν, εκφράζοντας ως πρωτοπόρος όχι τόσο την εποχή του αλλά -όσο και αν φαίνεται παράδοξο- τη δική μας.

Έγραψε σε μια οικογενειακή εφημερίδα του Σαν Φρανσίσκο ιστορίες μυθοπλασίας για τις ζωές ανθρώπων που όλοι γνώριζαν την ύπαρξη τους αλλά απέφευγαν να συζητήσουν. Ο τρόπος μάλιστα που τις αφηγήθηκε δεν είχε ίχνος απολογίας.

Ακολούθησε τις οδηγίες του ίδιου του του χαρακτήρα, της Anne Madrigal που έλεγε «Άσε τα βαρετά κομμάτια. Πες την αλήθεια». Έτσι έγραψε για όσα ανακάλυπτε στο Σαν Φρανσίσκο, την πόλη που φιλοξενούσε τότε την ελευθερία και την ελευθεριότητα, την υπόσχεση του έρωτα και την υπερπροσφορά λαγνείας. 

Η αρχική επιτυχία της σειράς άρθρων Tales of the city στην εφημερίδα οδήγησε στην έκδοση βιβλίων και τελικά στην τηλεοπτική μεταφορά του 1993 που έσπασε αρκετά ταμπού. Παρουσιάστηκε στην τηλεόραση το πρώτο αντρικό φιλί, πλήθος ερωτικών συμπεριφορών αλλά και ένας τρόπος ζωής που προκάλεσε το ενδιαφέρον αλλά και προσκάλεσε αντιδράσεις.

Ο ερχομός του Maupin στο προσκήνιο συνοδευόταν πάντα από την επιθυμία για αλήθεια. Γιατί δεν μιλούσε κανείς για την ομοφυλοφιλία του Ροκ Χάτσον ή της Λίλι Τόμλιν; Τι ήταν τόσο φοβερό στη σεξουαλικότητα που έπρεπε να μένει κρυφό;

Ή όπως αναρωτήθηκε ο Ian McKellen (γνωστός από τους ρόλους του Μαγνίτο και Γκάνταλφ), αν εσύ λες ψέματα για τον εαυτό σου, οφείλουν οι φίλοι και η οικογένεια σου να συντηρούν τα δικά σου ψέματα;

Τελικά ο McKellen ακολούθησε τη θετική επίδραση του Maupin και μίλησε δημόσια για τη σεξουαλικότητα του το 1988 στο ραδιόφωνο του BBC.
 

Όλα αυτά υπάρχουν στο ντοκιμαντέρ THE UNTOLD STORIES OF ARMISTEAD MAUPIN (διαθέσιμο στο Netflix) – ένας μάλλον απαραίτητος πρόλογος για να παρακολουθήσει κάποιος στη συνέχεια το TALES OF THE CITY έχοντας κατανοήσει την αξία του.

Γιατί στο τωρινό Tales of the City, καλώς ή κακώς, το πάρτι είναι κλειστό και δέχεται μόνο όσους γνωρίζουν ήδη και καταλαβαίνουν απευθείας. Ίσως επειδή είναι κουραστικό να εξηγείς συνεχώς. Ίσως επειδή o Maupin πέρασε πολλά χρόνια να εξηγεί. Ίσως επειδή τώρα είναι η εποχή του να απολαύσει τις ελευθερίες που έχει κερδίσει.

Η αρχική ιστορία του 1976, είχε ως πρωταγωνίστρια την Mary Ann Singleton (Laura Linney), μια κοπέλα αυστηρών αρχών, μεσαίας τάξης, που γνωρίζει για πρώτη φορά το Σαν Φρανσίσκο και τη γκέι ζωή που συναντάει εκεί. Μέσα από αυτό το εύρημα μπορούσε ο αναγνώστης αρχικά και ο θεατής αργότερα να ταυτιστεί αλλά και να δει ένα διαφορετικό κόσμο μέσα από οικεία μάτια.

Εδώ όμως, στην μεταφορά της σειράς στο Netflix, το εύρημα απουσιάζει Είναι σαν να σε καλούν σε ένα πάρτι και να είναι στο χέρι σου το αν θα γνωρίσεις όσους είναι εκεί ή αν θα αδιαφορήσεις και θα φύγεις. Αλλά κανείς δε θα σε πάρει από το χέρι να σου γνωρίσει τους άλλους ή να σου εξηγήσεις ποιος είναι τι.
 

Βρίσκεσαι όμως σε φιλόξενο σπίτι, τη βάση της Anne Madrigal που υποδύεται η Ολυμπία Δουκάκη – του χαρακτήρα που δημιούργησε ο Maupin σκεφτόμενος τη γιαγιά του.

Για όποιον είχε την παραμικρή επαφή με το Tales of the City, η Anna Madrigal είναι σύμβολο αγκαλιάς και οικογένειας. Ο συνδετικός κρίκος που θα μας παρασύρει ξανά στον κόσμο Tales of the City και στην ολοκλήρωση της ιστορίας του.

Η αρχή και το τέλος
γίνεται με το βλέμμα της Madrigal στην κάμερα,
να μιλάει για να μας πει πως

«Έχουμε ελαττώματα. 
Είμαστε νάρκισσοι. 
Αλλά κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε».

 

 

 

Για να διαβάσετε περισσότερα #koolreview πατήστε ΕΔΩ!

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ!

Δείτε Ακόμα