Πριν ξεκινήσω να πω ότι όποιος δεν γνωρίζει τι κατάληξη είχε η σεζόν 2017-2018 για την Σάντερλαντ (αν δηλαδή ανέβηκε κατηγορία, έπεσε ή παρέμεινε στην ίδια), σταματάει να διαβάζει στις επόμενες πέντε γραμμές.

 

Αφού αυτό είναι και το μοναδικό σπόιλερ (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, καθώς για τους γνώστες είναι γνωστό σε ποια κατηγορία αγωνίζεται, εδώ και ένα χρόνο) που υπάρχει στο review.

Είναι πραγματικά τρομερό αν κάτσεις και σκεφτείς τι ακριβώς έγινε με αυτό το ντοκιμαντέρ του Netflix. Η Σάντερλαντ μόλις είχε υποβιβαστεί από την Πρέμιερ Λιγκ, όταν μία ομάδα ανθρώπων είχε την ιδέα να κάνει ένα ντοκιμαντέρ που θα την ακολουθούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν,με απώτερο σκοπό την καταγραφή του επικείμενου θριάμβου της επανόδου στη μεγάλη κατηγορία. Φευ, κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ. Αντίθετα βρέθηκαν να καταγράφουν τη μελανώτερη των σελίδων στην ιστορία του κλαμπ, μιας και για 2η φορά σε αυτή και σε βάθος 140 ετών, υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία της Αγγλίας.

Αυτό από μόνο του ήταν ένα τεράστιο plot twist για την παραγωγή και τους συντελεστές αυτής. Μία ανατροπή εκτός “σεναρίου” η οποία έκανε το Netflix και γενικότερα το crew να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση, πάνω σε αυτό που είχαν την τύχη να δουλέψουν και η αλήθεια είναι πως πολύ καλά θα κάνανε. Γιατί αυτό που μας παρουσίασαν είχε όλα εκείνα τα στοιχεία ενός αθλητικού ντοκιμαντέρ που θα ήθελες να δεις, με αποκορύφωμα του το δράμα του υποβιβασμού.

Ένα ντοκιμαντέρ, που αν με ρωτούσαν πριν το ξεκινήσω, τι θα ήθελα να έχει, θα απαντούσα παλμό. Της πόλης, των οπαδών και της εξέδρας κατ’επέκταση, των αποδυτηρίων, του γυμναστηρίου και προφανώς των παικτών, του πάγκου, των γραφείων, των μαγειρείων και φυσικά του αγωνιστικού χώρου. Η σειρά σφύζει από παλμό σε όλα τα παραπάνω και όταν λέω σε όλα, εννοώ σε όλα, δεν υστερεί πουθενά. Σε κάνει να νιώθεις πως βρίσκεσαι και εσύ μέσα στην ομάδα. Τη μια στιγμή στην πόλη του Σάντερλαντ, την άλλη στις εξέδρες του γηπέδου, το “Στάδιο του Φωτός” και εν τέλει στο χορτάρι.Η κάμερα εισχωρεί σε κάθε πιθανή και απίθανη “τρύπα” του γηπέδου και των γραφείων, αλλά δε μένει εκεί, πιάνει τον απλό φίλαθλο ή οπαδό, κι αυτό είναι το αλατοπίπερο του ντοκιμαντέρ.

Το να πούμε ότι οι οπαδοί της Σάντερλαντ ζουν και αναπνέουν για την ομάδα τους, θα ήταν τουλάχιστον γραφικό, μιας και το ίδιο ισχύει για πολλούς οπαδούς ανά τη υφήλιο. Ωστόσο, το κλαμπ αντιπροσωπεύει την εργατική τάξη των ανθρώπων που ζουν στην πόλη. Οπαδοί που δεν θα αμελήσουν να πάνε στην εκκλησία και εκτός των άλλων να προσευχηθούν για την αγαπημένη τους ομάδα,ή εν ολίγοις για τον ίδιο τον τρόπο ζωής τους. Έφηβοι,οικογένειες με παιδιά,ηλικιωμένα ζευγάρια (και πολλά μάλιστα), άτομα με ειδικές ικανότητες. Δεν έχει σημασία πόσο χρονών είσαι και πως έχει διαμορφωθεί ή μη η ζωή σου, σημασία έχει ότι είναι όλοι εκεί.

Απ’ τα στενά σοκάκια της πόλης, μέχρι τους ανοικτούς δρόμους που οδηγούν στο γήπεδο, με λήψεις από ψηλά και χαμηλότερα, με την κάμερα να μπαίνει στα σπίτια των φιλάθλων ή τα καταστήματα τους. Η πόρτα αυτών πάντα ορθάνοιχτη, είτε έπειτα από πίκρες, είτε πολύ περισσότερο μετά από χαρές. Κοιτάζουν την κάμερα σαν άλλο ψυχολόγο και “αδειάζουν” για την αγαπημένη τους ομάδα. Στεναχωρημένοι και σκασμένοι (συνήθως), προβληματισμένοι, ιδιαίτερα στρεσαρισμένοι και σκεπτικοί για το άμεσο μέλλον.

Ένα μέλλον που ακόμη κι αν δεν γνώριζες ότι η Σάντερλαντ υποβιβάστηκε για 2η σερί χρονιά, δεν χρειαζόταν να περιμένεις και πολύ για να το καταλάβεις. Η όλη ατμόσφαιρα της σειράς, από το ξεκίνημα της κιόλας “μύριζε”δράμα. Μιλάμε για τέτοια “μπόχα” δράματος που λογικό είναι να σκεφτείς σε κάποια φάση, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι “έλα,τώρα πλάκα μου κάνουν,τα γυρίσματα γίνανε εφόσον έπεσε η ομάδα”.Όχι, τα γυρίσματα τρέχανε κανονικά καθ’όλη τη διάρκεια της σεζόν, όσο δηλαδή η Σάντερλαντ δεχόταν το ένα χτύπημα μετά το άλλο, που την έφερνε πιο κοντά στη League One.

Εκεί δηλαδή που κάνει φινάλε το ντοκιμαντέρ, με την κορύφωση του όλου δράματος, λες και βλέπεις ταινία χωρίς happy end. Με εναλλαγές συναισθημάτων από επεισόδιο σε επεισόδιο, που σε φέρνουν να γίνεσαι μέρος όλου αυτού, να χαίρεσαι στις χαρές τους και να λυπάσαι στις αποτυχίες τους. Αποτυχίες που πάντα ξεκινάνε από τα ψηλότερα στρώματα και καταλήγουν χαμηλότερα, επηρεάζοντας με διαφορετικό τρόπο κάθε στρώμα που θα πλήξει αυτή(από απλό οικονομικό, μέχρι βιοποριστικό και ψυχολογικό), αλλά και με την τύχη να παίζει σημαντικό ρόλο όπως θα δείτε.

Δεν θα αναφερθώ καθόλου σε συγκεκριμένες σκηνές της σειράς, μιας και έχει πολλά να δείτε. Απλά θα καταλήξω με κάτι γραφικό, αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά ένα άθλημα, είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό.

Βαθμολογία: Κάτι ανάμεσα σε 8.5 με 9

 

Για να διαβάσετε περισσότερα review από τον Γιώργο Σταμπουλή πατήστε ΕΔΩ!

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ!

Δείτε Ακόμα