Οτιδήποτε απαγορευμένο, κυρίως οτιδήποτε αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ως μη υπάρχον, για λόγους ηθικής ή κοινωνικών προκαταλήψεων. Ο παραπάνω ορισμός, αφορά την λέξη ταμπού και σίγουρα η λέξη που κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση, είναι το “μη υπάρχον”.

Εναλλακτικά θα ταίριαζε περισσότερο και το”κάτι που το γνωρίζουν όλοι, ξέρουν ότι υπάρχει,ότι υφίσταται, αλλά κανείς δε το αποδέχεται πραγματικά,με αποτέλεσμα να μη μιλάει γι’αυτό”.

Το ντοκιμαντέρ μας πηγαίνει στο χωριό Χάπουρ, της Ινδίας, 60 χιλιόμετρα έξω από το Νέο Δελχί. Εκεί όπου η έμμηνος ρύση θεωρείται ταμπού. Κάτι που γίνεται αντιληπτό και ξεκάθαρο από την πρώτη κιόλας σκηνή,όπου βλέπουμε δύο κοριτσάκια-που προφανώς τους ζητήθηκε να μιλήσουν για την περίοδο-να σπρώχνουν η μια την άλλη, γελώντας αμήχανα και κρύβοντας τα πρόσωπα τους. Σε αυτό το mood αμηχανίας και ντροπής κινούνται όλα τα κοριτσάκια και σχεδόν όλες οι γυναίκες που περνάνε μπροστά απ την οθόνη μας.

Το να μιλήσεις για κάτι που η σημαντικότητα του συνεπάγεται καθαρά σε θέμα γυναικείας προσωπικής υγιεινής, θεωρείται ντροπή και αντιμετωπίζεται ως βρωμιά. Νιώθουν δηλαδή ντροπή και είναι στιγματισμένες,από κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται λογικό και να “περνάει” ως καθαρά θέμα προσωπικής υγιεινής. Όμως, η μόνη ντροπή, το γελοίο της υπόθεσης (sorry για την έκφραση, αλλά δε βρίσκω άλλη), είναι ότι απαγορεύεται η είσοδος στο ναό, στις γυναίκες που έχουν περίοδο. Κάποιοι θα σκεφτείτε “ε οκ και που το παράξενο σε μια κλειστή κοινωνία,που έχει μάθει να σκέφτεται και να ενεργεί με ένα πιο πρωτόγονο τρόπο, ακόμη και αν πρόκειται για θέμα καθαρά υγιεινής”; Κι εδώ έρχομαι να πω ότι,η Θεά στην οποία προσεύχονται είναι γυναίκα και αυτό από μόνο του, το κάνει γελοίο για μένα.

Γελοίο επειδή θεωρείται βρωμιά να μπεις στον ναό,γελοίο επειδή θεωρείται ότι δεν θα εισακουστούν οι προσευχές μιας γυναίκας που βρίσκεται σε φάση περιόδου,αλλά παρόλα αυτά,προσεύχεται σε γυναίκα. Το μόνο βρώμικο που βρίσκω εγώ, είναι η πλύση εγκεφάλου, από τους ηλικιωμένους κυρίως αυτής της κοινωνίας, που βέβαια κι αυτοί από κάπου τα “κουβαλάνε”. Θες κοινωνικά ήθη που κάπου παρερμηνεύτηκαν, θες η θρησκεία που σε συγκεκριμένα σημεία της ερμηνεύτηκε κατά το δοκούν; Όρισε το όπως θες, αλλά όταν ακούς μια ηλικιωμένη να σου λέει ότι το μόνο που ξέρει είναι πως το αίμα που βγαίνει θεωρείται κάτι κακό, ε τότε απλά καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα έχει βαθιές ρίζες.

Όπως βαθιές ρίζες έχει και το πρόβλημα της οικονομικής ανεξαρτησίας μιας γυναίκας, σε μια τέτοια κοινωνία. Το ντοκιμαντέρ το θίγει κι αυτό και το θίγει με ατάκες που προκαλούν στην καλύτερη… reaction έλεος. Συγκεκριμένα,όταν μια γυναίκα θέλει να περάσει στην αστυνομία γιατί έτσι θα γλιτώσει τον γάμο και θα έχει την ευκαιρία να γίνει οικονομικά ανεξάρτητη, κερδίζοντας παράλληλα σεβασμό, καταλαβαίνεις πολλά.

Καταλαβαίνεις τον πρωτεύον ρόλο που έχει η πατριαρχία σε τέτοιες χώρες, πόλεις, χωριά ή κοινωνίες. Μια πατριαρχία, την οποία ακολουθεί πιστά το μεγαλύτερο μέρος των γυναικών, γιατί έτσι τους είπανε, έτσι μάθανε και έτσι είναι αναγκασμένες να κάνουν, είτε επειδή το αποδέχονται, είτε επειδή… τους το αποδέχονται με το ζόρι. Με τη χειρότερη των περιπτώσεων, να θεωρείται πολλές φορές και λογικό όλο αυτό, από τις ίδιες, ή απλά να μη μπορούν να πουν ότι δεν είναι.

Που καταλήγουμε; Καταλήγουμε ότι, το 25λεπτο ντοκιμαντέρ μας δείχνει τρία ανοικτά-αν όχι μεγάλα- βήματα των γυναικών, μέσω της μηχανής, με την οποία κατασκευάζουν σερβιέτες.

Το πρώτο βήμα είναι η προσωπική τους υγιεινή. Σημαντικό κομμάτι,που φτάνει μέχρι και να επηρεάζει το μέλλον ενός κοριτσιού,καθότι πολλά από αυτά παρατάνε το σχολείο,λόγω της περιόδου, κι επειδή τα υφάσματα που χρησιμοποιούν, είναι πρακτικά αδύνατον να εξυπηρετήσουν το σκοπό τους.

Το δεύτερο βήμα είναι η οικονομική ανεξαρτησία, διότι δίνει δουλειά σε πολλές γυναίκες και τις ωθεί στο να βγάλουν τα δικά τους χρήματα και να κερδίσουν σεβασμό. Ανατριχιαστική είναι η ατάκα της Σνέχα, στο φινάλε, που έβγαλε τα πρώτα της χρήματα από πόρτα-πόρτα promotion της σερβιέτας, λέγοντας “Επιτέλους, λεφτά στην τσέπη”.

Το τρίτο είναι η διαφυγή από την πατριαρχία. Αυτό βέβαια είναι ένας αγώνας δρόμου που πρέπει να γίνει και όχι ένα απλό βήμα.

Υ.Γ Ο λόγος που είδα το ντοκιμαντέρ, ήταν καθαρά επειδή ήμουν περίεργος να δω γιατί κέρδισε το όσκαρ. Αν δεν ήταν του netflix πιθανότατα να είχε περάσει στα ψιλά για μένα και να το γνώριζα απλά ως ένα ντοκιμαντέρ που πήρε το όσκαρ στην κατηγορία του. Ευτυχώς που το είχε το netflix, θα πω εγώ και θα κλείσω με κάτι τελευταίο.
Όσοι άντρες νομίζετε ότι αυτά τα 25 λεπτά είναι καθαρά γυναικεία υπόθεση (το πίστευα και εγώ πριν το δω), να ξέρετε ότι δεν είναι.

8/10 από εμένα.

 

Δείτε το trailer:

 

Για να διαβάσετε περισσότερα review από τον Γιώργο Σταμπουλή πατήστε ΕΔΩ!

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ!

Δείτε Ακόμα

1 Σχόλια