Σίγουρα θα έχετε νιώσει κάμποσες φορές στη ζωή σας, την αίσθηση της αδημονίας. Αυτή η ανυπομονησία να κάνετε κάτι, ή που περιμένετε να γίνει κάτι.

Είδα κάποιες σειρές τη βδομάδα που πέρασε, αλλά δεν άντεξα και πολύ. Είχα αυτή την έντονη αίσθηση αδημονίας. Ήθελα να επιστρέψω στα ντοκιμαντέρ. Γιατί ακόμα δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου αυτά που είδα στο Our Planet. Είναι σαν να σε έχει παρατήσει μια γυναίκα που ήσουν καλά μαζί της και εσύ να μη δέχεσαι ότι έχει τελειώσει.

Είχα όμως άλλη μια επιθυμία. Να δω καλή φωτογραφία. Είμαι λάτρης της φωτογραφίας στην τηλεόραση. Σε σημείο που αν αυτό που επιλέξω να δω έχει καλή φωτογραφία, ας είναι σκουπίδι σε όλες τις άλλες κατηγορίες του. Δεν θα με ενοχλήσει καθόλου. Φωτογραφία λοιπόν, μία σημαντικότατη κατηγορία από μόνη της. Δύσκολα βρίσκεις καλή, γιατί η βάση δίνεται αλλού. Αλλά όταν τη βρεις και είναι όντως καλή, μπορεί να σε συνεπάρει, να σε ταξιδέψει,να σε κάνει να κολλήσεις.

Επέλεξα να δω το Mountain και ευχόμουν να μου κάνει τη χάρη. Αυτό που δεν ήξερα είναι ότι θα μου είχε και εκπλήξεις. Η πρώτη αποκαλύφθηκε με το που άνοιξε η… αυλαία σχεδόν. Ένας άντρας, σε ένα στούντιο, με γυρισμένη την πλάτη. Γυρνάει στο μικρόφωνο και δηλώνει έτοιμος να ξεκινήσει το γράψιμο.  Boom…ήταν ο Γουίλιαμ Νταφόε! Δεν μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη φωνή για την αφήγηση. Μια αφήγηση που δεν σε κουράζει ούτε για μισό δευτερόλεπτο και όχι μόνο λόγω της φωνής του, αλλά κυρίως διότι σε άφηνε να απολαύσεις τις εικόνες. Δεν υπήρξαν ούτε σε ένα σημείο ανούσιες αναφορές. Υπήρξε απλά μία φωνή που συνόδευε το ταξίδι σου, όσο χρειαζόταν για να μη σε βγάλει από το mood, για να μη σου αποσπάσει την προσοχή.

Η δεύτερη έκπληξη ήταν οι ατάκες.Ένα ντοκιμαντέρ της μιας ώρας στο περίπου και ήταν πλημμυρισμένο με ατάκες,που κάθε μιά από αυτές σε έβαζε να σκεφτείς. Να σκεφτείς την εξέλιξη και την αλλαγή νοοτροπίας του ανθρώπου, σχετικά με τα βουνά. Να σκεφτείς τι είναι εν τέλει αυτό που ωθεί τον άνθρωπο στην αναζήτηση; Τι είναι αυτό που τον κάνει να βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του ή ακόμη χειρότερα να πληρώνει το τίμημα αυτής. Είναι όντως μία πράξη παραφροσύνης όπως πίστευαν πριν 300 χρόνια και πιστεύουμε μέχρι σήμερα ;Ή μήπως είναι μία ανάγκη,μία διέξοδος από τις ταξινομημένες κοινωνίες και περιβάλλοντα που ζούμε και τα οποία ελέγχονται από τον άνθρωπο; Μία ανάγκη για ελευθερία, για ζωή, πέραν της τυποποιημένης ζωής που έχουμε.

Κάπου εκεί, στο έδειχνε κιόλας, εκτός απ’ το να στο αναφέρει απλά. Σου έδειχνε αυτή την ελευθερία ή την τρέλα,ανάλογα πως το βλέπει ο καθένας. Σνοουμπορντερς να δημιουργούν χιονοστιβάδες για να τις κερδίσουν στην κούρσα της καθόδου,σκιέρ να κάνουν άλματα θανάτου ή να περνάνε με τρελές ταχύτητες ανάμεσα απ’τα δέντρα. Free solo αναρριχητές που κρέμονται στο κενό, ποδηλάτες σε βραχώδη όρη, να παίζουν κορώνα γράμματα τη ζωή τους

Είχε και τρίτη έκπληξη το μενού. Ήταν αυτή η περίεργη ικανότητα που είχε, να σε ταξιδεύει πολλά χρόνια πίσω, χωρίς ουσιαστικά να σου αλλάζει ιδιαίτερα τις εικόνες.Έπαιξε ένα φιλμάκι σε κάποια φάση, σε στυλ βωβού κινηματογράφου. Όταν ξεκινούσε ο άνθρωπος να εξερευνά τα Ιμαλάια ,να φτάνει ως την κορφή αυτών, το Έβερεστ. Ένα Έβερεστ που “πολιορκήθηκε” από τον άνθρωπο για χρόνια ολόκληρα,μέχρι που υπέκυψε. Εξαιρετική “σφήνα” στο ντοκιμαντέρ, που δόθηκε όπως έπρεπε να δοθεί.

Όλα αυτά, η φωτογραφία, οι ατάκες, η φωνή του Νταφόε, ο φακός που σε ταξιδεύει, δένουν με υπέροχη μουσική υπόκρουση. Δεν χρειαζόμουν τίποτα άλλο, το Μountain μου είχε κάνει τη χάρη και με το παραπάνω.

8.5/10

 

 

Για να διαβάσετε περισσότερα review από τον Γιώργο Σταμπουλή πατήστε ΕΔΩ!

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ!

Δείτε Ακόμα