Η Μπαλάντα του Μπάστερ Σκραγκς


“Είναι ταινία Netflix θα χάσεις τον χρόνο σου”
“Ναι, αλλά είναι Κοέν μην είσαι χ@ζός, πόσο χάλια να είναι”;
“Πες μου μία καλή ταινία που έχεις δει στο Νetflix, μόνο μία”
“Αυτό δεν αποκλείει, το ότι αυτή μπορεί όντως να είναι καλή”.

 

Τα ξέρετε νομίζω τα δύο “μπαρμπαδέλια”, ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι,που σε προτρέπουν ή σε αποτρέπουν να κάνεις κάτι. Ε, αν υπήρχαν, αυτή περίπου θα ήταν η συζήτηση που θα είχαμε οι τρεις μας, μέσα στο κεφάλι μου. Κάπως έτσι σκεφτόμουν τον περασμένο Νοέμβρη, που είδα στους τίτλους του Netflix την μπαλάντα του Μπάστερ Σκραγκς.

Δεν έχω δει πολλές ταινίες στο Νetflix, για την ακρίβεια το αποφεύγω. Κι αν κάτσω να τις μετρήσω, δεν πιστεύω ότι θα βγουν πάνω απο 8, με τις μισές μάλιστα, να τις έχω δει τον τελευταίο μήνα.

Ο παραπάνω πρόλογος, γράφτηκε, για να πω εν τέλει ότι η μπαλάντα είναι η καλύτερη ταινία που έχω δει στο Νetflix και μία απο τις καλύτερες γενικότερα, το 2018.

Μία ανθολογία 6 διαφορετικών ιστοριών, που τις “πίνεις” σαν σφηνάκι, αλλά θα ήθελες κάθε μία απο αυτές να είναι ένα κανονικό ολόκληρο ποτό, γιατί ξες ότι θα έπινες κάτι καλό και όχι “μπόμπα”.

 

Έξι ιστορίες, οι οποίες σε κάνουν να νιώθεις ότι καθεσαι αναπαυτικά σε μία πολυθρόνα, μπροστά στο τζάκι, κρατώντας ένα παλιό και σκονισμένο βιβλίο στα χέρια σου, αλλά τα κεφάλαιά του τρέχουν τόσο γρήγορα, που αγχώνεσαι μη τυχόν δεν προλάβεις να ρουφήξεις κάθε τζούρα συναισθήματος που σου αφήνει. Ωστόσο, μάλλον διήρκεσαν όσο θα έπρεπε, για να μας δώσουν αυτό που έπρεπε να δούμε και να καταλάβουμε.
Έξι ιστορίες με δυό βασικά κοινά, την απέραντη και αχανής αλλά συνάμα πανέμορφη Άγρια Δύση και τον θάνατο.

Ο θάνατος σε κάθε μία απο αυτές είναι δεδομένος. Το χουν περάσει με τέτοιο τρόπο οι Κοέν που το νιώθεις στο πετσί σου, ακόμη κι όταν οι μόνοι ήχοι που ακούς είναι το τρεχούμενο νερό μιας πηγής ή το κελάηδημα των πουλιών σε ένα καταπράσινο λιβάδι.

Θάνατος που μπορεί να ρθει ως πράξη δικαίου ή αδίκου, ως τραγική ειρωνεία ή ως φυσική εξέλιξη των πραγμάτων,όταν υπάρχει κάποιος -ή κάτι καλύτερο- από σένα. Θάνατος λόγω αλαζονείας ή ακόμα και βλακείας.

 

Οι Κοέν παραδίδουν μαθήματα,σχετικά με την αλαζονεία, με το παλιό και το πιο εξελιγμένο, με εκείνο που θα αποφέρει χρήματα κι αυτό που θα σε κρατήσει πίσω να φυτοζωείς. Μας δείχνουν το πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ενας άνθρωπος όταν το χρήμα βρίσκεται σε πρώτο πλάνο ή το πόσο σκληρή μπορεί να είναι η ζωή, όταν κάνεις σχέδια για το μέλλον. Μπορείς να δώσεις πολλούς χαρακτηρισμούς , ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα δεν αλλάζει.

Εν ολίγοις η μπαλάντα είναι μια λυρική τραγωδία, ή ένα λυρικό δράμα αν θέλετε, με έντονους τόνους μαύρης κωμωδίας.

Σκηνοθετικά υπέροχο,με όλες τις εκφάνσεις και τους ορίζοντες της Άγριας Δύσης να ξεδιπλώνονται μπροστά μας. Η μπαλάντα είναι το δώρο των Κοέν στο Νetflix όπως σωστά είχα διαβάσει κάπου τον Νοέμβριο.

Τέλος, αξίζει να αναφερθεί ότι πήρε βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ Βενετίας και εκτός των άλλων έχει και τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ.

Υ.Γ Ότι γράφτηκε αφορά τις πρώτες 5 ιστορίες, στην 6η να βγάλετε μόνοι σας συμπεράσματα γιατί είμαι σίγουρος πως ο καθένας έχει τη δική του εκδοχή. Άλλωστε Κοεν ειναι αυτοί !

Απο εμένα ένα πανεύκολο 8.5/10.

Δείτε το trailer:



ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ