Όλα ξεκίνησαν όταν ο Γιώργος και ο Λευτέρης έγραψαν δύο εντελώς αντίθετες κριτικές για την ίδια σειρά. Όταν είδαν πόσο διαφωνούν, συμφώνησαν να διαφωνήσουν μαζί.
Δύο διαφορετικές οπτικές στο ίδιο review.


Λευτέρης / #koolreview 

Το Netflix τοποθετεί το ΕΧΕΙΣ ΠΕΘΑΝΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ στην κατηγορία «κοριτσίστικα ντουέτα». Mία μαύρη κωμωδία που αντιμετωπίζει με ανάλαφρο τρόπο βαριά θέματα. Η Christina Applegate που πρωταγωνιστεί, το ορίζει ως traumedy μιας και συνδυάζει το τραύμα με την κωμωδία.

Ο κεντρικός χαρακτήρας, η Τζεν, έχει χάσει τον σύζυγο της αλλά δεν μπορεί να απομονωθεί και να θρηνήσει. Χρειάζεται να δουλέψει και να μεγαλώνει μόνη της πλέον τα δυο της παιδιά, να αντιμετωπίσει τους γείτονες που φέρνουν μαζί με τα ταψιά με φαγητό τις αμήχανες λέξεις τους, και να δεχτεί συμβουλές στήριξης που δεν καταφέρνουν καθόλου να την υποστηρίξουν. Μόνο όταν γνωρίζει μια φίλη που έχει βιώσει και εκείνη το νόημα της απώλειας, και μόνο όταν συνδέεται μαζί της, είναι που καταφέρνει η Τζεν να προχωρήσει με αντισυμβατικά βήματα στη συμβατική καθημερινότητα της.

Η Christina Applegate είναι για μένα το δέλεαρ της σειράς μιας και θα την (παρ)ακολουθούσα σε ό,τι και αν έκανε. Συμμετέχει εδώ και στην παραγωγή και έχει προσθέσει τις δικές της ξεκάθαρες πινελιές, για όσους γνωρίζουν λίγα πράγματα για τη ζωή της.

Σίγουρα όμως είναι παραπλάνηση να δει κάποιος το ΕΧΕΙΣ ΠΕΘΑΝΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ως κωμωδία που φέρνει γέλιο. Η σειρά μπλέκει πολλά είδη και δημιουργεί τελικά κάτι τόσο προσωπικό που δεν μπαίνει σε καμία κατηγορία. Κάποια πράγματα σίγουρα τα έχουμε ξαναδεί (τι υπάρχει πλέον που δεν έχουμε ξαναδεί!) αλλά όχι μέσα από αυτή τη μοναδική οπτική που φέρνει μάλλον η συμμετοχή γυναικών σε θέσεις κλειδιά, από τη δημιουργία της σειράς και την παραγωγή, έως το σενάριο και τη σκηνοθεσία.

Αναρωτιέμαι όμως αν τα μοναδικά στοιχεία που εντοπίζω και βρίσκω ενδιαφέροντα, όπως η έμφαση στους διαλόγους, τους χαρακτήρες και τη σχέση μεταξύ τους, αν είναι αρκετά για να προξενήσουν ενδιαφέρον και να το διατηρήσουν ως το τέλος του πρώτου κύκλου. Αναρωτιέμαι αν κουράσει αυτή η συνεχής αμφιθυμία ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία.

Και σίγουρα αναρωτιέμαι πως φαίνεται αυτή η σειρά μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου.

 

Γιώργος / #giostampreview

Απ’ ότι φαίνεται ξέμεινες με τα δικά μου μάτια,οπότε ας μπούμε στο ψητό.

Αρχικά, δεν υφίσταται καμία αμφιθυμία. Την εναλλαγή συναισθημάτων από δράμα σε κωμωδία και τούμπαλιν,την έχουμε συναντήσει κατά καιρούς σε διάφορες σειρές και ταινίες. Στο dead to me δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να πούμε ότι “παίζει” σε αυτό το δίπολο, όπως επίσης δεν μπορώ να δεχτώ ούτε το χαρακτηρισμό της μαύρης κωμωδίας, αλλά ούτε και του traumedy που θέλει να περάσει η Αpplegate. Το να “ταΐσεις” τον θεατή με 2-3 κωμικές ατάκες σχετικές με το θάνατο ή την αρρώστια, για παράδειγμα, δεν στο κάνει αυτόματα μαύρη κωμωδία. Το μόνο που σου κάνει -όπως σωστά έγραψες στην αρχή- είναι να σου περάσει με ένα πιο ανάλαφρο τρόπο, κάποιες καταστάσεις στη ζωή, που από μόνες τους είναι ασήκωτες. Πρέπει να υπάρχει κατά βάση ποσότητα και ποιότητα, όσον αφορά το κωμικό στοιχείο που θες να έχει το σενάριο σου. Εδώ, απουσίαζε η ποσότητα, ενώ η ποιότητα ήταν κάτω του μετρίου.

Για μένα, το dead to me είναι καθαρά μία δραματική σειρά, η οποία πατάει πάνω στο δράμα της απώλειας για να χτίσει τον από κάθε άποψη σημαντικό ρόλο της φιλίας, ακόμη και αν η ειλικρίνεια δεν είναι ένα από τα θεμέλια της .Έχουμε δύο γυναίκες που η κάθε μιά τους περνάει τον δικό της εσωτερικό γολγοθά και φαίνεται σαν λύτρωση, για αμφότερες, η εξωτερίκευση όλου αυτού, που προέρχεται λόγω του δεσίματος τους. Η λύτρωση του να μπορείς να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου, να μοιραστείς και να περάσεις μαζί του κάποιες καταστάσεις που σε τραυμάτισαν ψυχολογικά. Προσωπικά το θεωρώ πολύ σημαντικό όλο αυτό και εκεί είναι που με εκνεύρισε το γεγονός της παραπλάνησης. Κι εξηγούμαι.

Η σειρά, από την κατηγορία στην οποία την κατατάσσουν, μέχρι το τρέιλερ ,αλλά και την αρχή αυτής, παραπλανεί. Της κρεμάνε την ταμπέλα της κωμωδίας, παίζουν -υποτίθεται- κωμικές σκηνές (στο τρέιλερ) και σου σερβίρουν ως ορεκτικό στο πρώτο επεισόδιο, ένα ας το πούμε κωμικό κλίμα για το τι έπεται.Όλο αυτό δε χρειαζόταν, γιατί η βάση σου είναι δραματική. Καταπιάνεσαι με την απώλεια και την φιλία, με το ψυχολογικό τραύμα και τη σύνδεση άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων. Την λύτρωση, την αλήθεια και όλο το πακέτο που μπορεί να σου βγάλει συναισθηματικά ένα δράμα. Δεν χρειάζεσαι το κωμικό στοιχείο μέσα σε όλο αυτό και δε το χρειάζεσαι εις διπλούν, όταν δεν μπορείς κιόλας να το περάσεις στο θεατή.

Η ταύτιση και η διαφωνία μπορούν να είναι αλληλένδετοι όροι,όταν υπάρχει ευγενής άμιλλα.

Συμφωνήστε ή διαφωνήστε μαζί μας στα σχόλια!

To trailer της σειράς:

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ!

Δείτε Ακόμα