Το θετικό με μία σειρά που το ξεκίνημα της δεν είναι όσο δυναμικό -ίσως να- περιμέναμε, αλλά ανεβάζει στροφές σταδιακά, είναι ότι μπορεί να σε κρατήσει, να πας ως το τέλος της και εν τέλει να σε δικαιώσει. Το αρνητικό με μία σειρά που δεν προσδοκούσες κάτι ποιοτικό, αλλά τα πρώτα επεισόδια σε διαψεύδουν, ενώ όσο περνάνε αυτά το επίπεδο κάνει “βουτιά”, είναι ότι πας μέχρι το τέλος της χωρίς λόγο.

Το Chambers ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Μια σειρά που βλέποντας το τρέιλερ και διαβάζοντας την υπόθεση, αμφιταλαντεύεσαι αν θα έπρεπε να της δώσεις μία ευκαιρία ή θα είναι χάσιμο χρόνου. Η ευκαιρία δόθηκε, τα πρώτα δείγματα ήταν ξεκάθαρα θετικά, αλλά το στοίχημα χάθηκε στην πορεία. Ποιο ήταν το στοίχημα;

Το στοίχημα ήταν η δημιουργία ενός σεναρίου που θα έχει ως βάση το δράμα, μιας και μιλάμε για μια κοπέλα που παθαίνει ανακοπή και η ζωή της οποίας σώζεται έπειτα από μεταμόσχευση καρδιάς. Εν συνεχεία, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η ψυχοσύνθεση και η ιδιοσυγκρασία της αλλάζουν, κι εκεί είναι που το σενάριο αρχίζει να αποκτά κάποιους ας το πούμε τόνους horror, που προσωπικά horror δε θα τους χαρακτήριζα, αλλά προχωράμε. Στην εξίσωση προφανώς και μπαίνουν οι γονείς της δότριας, που ήταν ένα κορίτσι της ηλικία της, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την σχεδόν καθημερινή συναναστροφή μαζί τους.

Όλο αυτό ξεκίνησε πολύ προσεγμένα στα πρώτα 2 με 3 επεισόδια, τα οποία εκτός από καλοσκηνοθετημένα, ήταν επίσης όσο σκοτεινά απαιτούσε η σειρά, ενώ το σενάριο είχε μία εθιστική -αν και αργή σχετικά-ροή που ένιωθες ότι σε προετοίμαζε για κάτι καλό, για μυστήριο που θα σε κρατήσει ως το φινάλε, για ανατροπές. Φευ, δεν συνέβη, ποτέ. Και νομίζω ότι δεν συνέβη, λόγω της απειρίας της δημιουργού και σεναριογράφου, Leah Rachel,η οποία πέρα από μερικά short, δεν είχε κάνει κάτι άλλο.

Όλα άρχισαν να χαλάνε, υπήρχε μία διαρκής ανάλωση γύρω από τα ίδια πράγματα, από τις ίδιες καταστάσεις και ως εκ τούτου, το σενάριο είχε “φρακάρει”, δεν προχωρούσε. Όπως δεν προχωρούσε ούτε το cast. Η πρωταγωνίστρια (ήταν η πρώτη της δουλειά) δυστυχώς έχει υποκριτικά θέματα, πέρα από τα ερμηνευτικά. Γιατί το να έχεις πρόβλημα ερμηνείας διορθώνεται, το να έχεις πρόβλημα υποκριτικής όμως, ενώ σε επέλεξαν για πρωταγωνίστρια σε μία νέα σειρά, είναι θέμα και μεγάλο μάλιστα. Μονίμως η ίδια έκφραση, το ίδιο βλέμμα, οι ίδιες αντιδράσεις, σε όλα. Σαν ένα replay, που το βλέπεις ξανά και ξανά και ξανά, ώσπου βαριέσαι. Προς το φινάλε πάντως, κάπως την “ξύπνησαν” κι άρχισε να αποδίδει καλύτερα, αλλά ήταν ήδη αργά.

Τα plot twist που ξεκίνησαν να μας πετάνε από το μέσον κι έπειτα, ήταν σαν ένα παγούρι νερό,σε ένα μαραθώνιο, που σε ξεδιψά μεν, αλλά ξες ότι έχεις πολλά χιλιόμετρα ακόμα δε. Και εδώ που τα λέμε, δεν ήταν και twist αμάν αμάν, τίποτα που να μην έχει περάσει απ’το μυαλό σου ως πιθανή εξέλιξη, τουλάχιστον στα περισσότερα εξ αυτών. Αφήνω και 1-2 περιπτώσεις που ΟΚ σε έβαλαν σε ένα άλλο “τρυπάκι”, κυρίως όσον αφορά την οικογένεια της δότριας.

Εν κατακλείδι και αν μπορώ να το συνοψίσω όλο αυτό σε μία ατάκα. Μιλάμε για μια σειρά που θα μπορούσε να σταθεί πανεύκολα ως σενάριο για ένα drama-horror movie,που στο 2ωρο του θα σε κρατούσε πανεύκολα, αλλά όχι ως σειρά.

5.5/10 από μένα, για κάτι που ήταν πολύ κακό για το τίποτα .

 

 

Για να διαβάσετε περισσότερα review από τον Γιώργο Σταμπουλή πατήστε ΕΔΩ!

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ!

Δείτε Ακόμα