Κλείνοντας σχεδόν τα 33, είναι στιγμές που διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να χάνεις τον χρόνο σου, σε πράγματα που δε σου προσφέρουν τίποτα.

 

Όχι δεν θα το πάμε σε ψυχολογικού χαρακτήρα θέματα, θα μείνουμε καθαρά στον χώρο του θεάματος. Εκεί, όπου διάβασα κάποια σχόλια στην ομάδα των Netflix-Greeks, τον τελευταίο μήνα, ότι σε μέσες άκρες η ποιότητα έχει κατρακυλήσει, στο netflix. Τουλάχιστον, όσον αφορά τις original παραγωγές. Διαπιστώνοντας το πως κλείνει ο Απρίλης, δεν γίνεται να μη συμφωνήσω.

Επέλεξα να δω το Bonding -παρότι δεν είναι ιδιαίτερα στα γούστα μου- δεν ξέρω γιατί, μάλλον δεν έβρισκα τι να δω. Σκέφτηκα “επτά 15λεπτα σφηνάκια είναι, πόσο κακό να μου κάνουν”; Well, μου κάνανε κακό, γιατί έχασα το χρόνο μου και χάσιμο χρόνου =βλέπε παράγραφο 1. Όταν μιλάμε για χάσιμο χρόνου, εννοούμε ότι δεν σε κρατάει από καμία πτυχή της η σειρά, με λίγα λόγια δεν σου αφήνει τίποτα στο τέλος της. Θα μου πείτε τώρα και γιατί την είδες όλη; Δεν ξέρω, μπορεί να παίζει ρόλο και ο ψυχαναγκασμός, γιατί όταν ξεκινάω κάτι, χαλιέμαι να το αφήνω στη μέση, χωρίς να δοθεί τέλος.

Το BONDiNG λοιπόν, μια σειρά 7 επεισοδίων, στα 15 λεπτά το κάθε ένα, είναι από τις χειρότερες σειρές που είδα μέχρι στιγμής το 2019. Κι εξηγούμαι. Αρχικά όταν έχεις μια τόσο περιορισμένη σε επεισόδια και διάρκεια -αυτών- σειρά, αυτό που προσμένεις, κατά κύριο λόγο, είναι να σου αφήσει κάτι. Θέλετε να περάσει μηνύματα, θέλετε να σας εγκλωβίσει συναισθηματικά με καταστάσεις δράματος, θέλετε να γελάσετε και να περάσει ευχάριστα ο χρόνος σας, θέλετε να δείτε ένα καλογραμμένο σενάριο να ξετυλίγεται μπροστά σας, θέλετε να δείτε χαρακτήρες με τους οποίους ίσως και να ταυτιστείτε; Όπως νιώθει ο καθένας και σε τι φάση βρίσκεται, γιατί ακόμα και στο τι θα δούμε, κάθε περίοδος της ζωής μας παίζει τον ρόλο της.

Πάρτε για παράδειγμα το love,death & robots, που ακόμη και σε 5λεπτο επεισόδιο, σου περνούσε ότι δεν σου περνάει επεισόδιο 45λεπτου σε νορμάλ σειρά. Ε στο Bonding αυτό ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία. Δεν κατάφεραν -κατά την άποψή μου πάντα- να δώσουν παλμό σε κανένα σημείο, με αποτέλεσμα να έχουμε στα χέρια μας ένα “νεκρό” πράγμα.

Καταρχάς ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Το σενάριο δεν ήταν κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, έστω και στο περίπου. Καμία πρωτοτυπία. Στο netflix μπορεί να μην το έχουμε δει, αλλά το είδαμε στο Showtime και το Starz, σε submission και Girlfriend experience αντίστοιχα. Ξέρετε ποια είναι η διαφορά σε αυτές τις σειρές σε σχέση με το Bonding; Ήταν τουλάχιστον 10 λεπτά μεγαλύτερες σε διάρκεια και είχαν να σου αφήσουν πράγματα. Κυρίως το girlfriends experience του Σόντεμπεργκ, το άλλο θα το αφήσω στην άκρη για άλλους λόγους.

Μία κοπέλα της διπλανής πόρτας που κάνει το μεταπτυχιακό της. Ήρεμη τόσο όσο να περνά απαρατήρητη, απόμακρη οσο χρειάζεται για να την κάνει αντικοινωνική,όμορφη μα και ξινή συνάμα, με τα ψυχολογικά της και τα υπαρξιακά της.Όλα αυτά με το φως του ήλιου,γιατί με το που πέσει η νύχτα(συνήθως) μετατρέπεται σε αφέντρα,ικανοποιώντας με την βοήθεια του gay κολλητού της, μαζοχιστικές φαντασιώσεις. So what, θα πω εγώ.

Βλέπουμε δύο χαρακτήρες επί περίπου 115 λεπτά,για τους οποίους δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα. Με εξαίρεση με τι ασχολούνται επί του παρόντος και 1-2 πράγματα για το παρελθόν τους.Καμία εμβάθυνση στο “ποιόν” τους, καμία εμβάθυνση στο παρελθόν τους, καμία σεναριακή ροή που να μπορείς να ακολουθήσεις, χωρίς να σε εκνευρίσει.Όλα εντελώς φλου, εντελώς φλατ και εντελώς επιφανειακά, ίσα ίσα να φτάσει το επεισόδιο στην “κορύφωση” του, που φυσικά δεν είναι άλλο από το κόκκινο δωμάτιο (και όχι μόνο) που βλέπεται και στο τρέιλερ. Εξαιρώ ίσως μόνο το τελευταίο επεισόδιο που έδωσε βάση στις σχέσεις των χαρακτήρων μεταξύ τους.

Παρόλα αυτά και θεωρητικά πάντα,αφού και η φύση της σειράς ήταν τέτοια,το μεγαλύτερο στοίχημα ήταν να σε κάνει να βγεις από τα συνηθισμένα και να περάσεις καλά,να γελάσεις. Ούτε αυτό το κατάφερε. Σίγουρα το χιούμορ είναι κάτι το υποκειμενικό, αλλά σε μία τέτοια κατηγορία σειράς, πρέπει να μπορείς να βγάλεις “από τη μύγα ξύγκι” με χίλιους τρόπους,για να πιάσεις όλο το φάσμα του κωμικού στοιχείου που πρέπει να δώσεις. Γιατί αυτό είναι το ατού σου, εφόσον δεν μπορείς έτσι κι αλλιώς να “πατήσεις” αλλού(και το είδαμε στην πράξη αυτό) για να πιάσεις το θεατή. Δεν το έπαιξε καλά ούτε αυτό το “χαρτί” και εκεί είναι που έχασε κατά κράτος. Προσωπικά γέλασα σε μετρημένες δυο σκηνές, ενώ πενταπλάσιες ήταν αυτές που δόθηκαν κωμικά και μου προξένησαν αηδία.

Κλείνω με τα θετικά,τα οποία είναι…ένα. Οι ερμηνείες. Εξαιρετικές και όχι μόνο από το δίδυμο των πρωταγωνιστών, αλλά και τους υπόλοιπους που εμφανίστηκαν .Ήταν ακριβώς ραμμένες, γραμμένες και όπως πρέπει φορεμένες. Αλλά ξέρετε κάτι; Όταν το μόνο θετικό που βρίσκεις σε μία σειρά είναι οι ερμηνείες, αυτό είναι καλό για τους ηθοποιούς, αλλά κακό για όλη την υπόλοιπη αλυσίδα που καταλήγει στον “καταναλωτή”. Εμάς δηλαδή.

Εν ολίγοις το BONDiNG υποτάχθηκε στα -όχι και τόσο φιλικά- δεσμά της κεντρικής του ιδέας, χωρίς να καταφέρει να πάει ένα βήμα παρακάτω,για να δώσει κάτι πιο ουσιαστικό ή διασκεδαστικό. Κακή σειρά που κλείνει έναν κατά κύριο λόγο κακό μήνα για το netflix. Ελπίζουμε σε καλύτερο Μάιο.

5/10 κι αυτό μόνο για τις ερμηνείες.

 

Για να διαβάσετε περισσότερα review από τον Γιώργο Σταμπουλή πατήστε ΕΔΩ!

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ!

Δείτε Ακόμα